6 maanden

Hé broertjes en zusjes, afgelopen week zijn we 6 maanden geworden.
Hip hip hoera voor ons allemaal.
Dat heeft natuurlijk ook zo zijn consequenties ... vandaag mocht ik, op de hondenschool de grote stap zetten naar de junioren. Mijn maatje, ook een border en nog wel eentje met dezelfde jas als ik, ging met me mee.
Het was verdorie kou aan mijn pootjes. Maar ondanks de vrieskou heb ik vandaag toch weer één en andere bijgeleerd.

Zeg mannen ... dat vies, vuil, vettig ventje hieronder ... dat ben ik. De regenbuien van de afgelopen weken hebben mij niet weerhouden om in de velden rond te crossen.

week 21

Koekoek...hier ben ik weer.
Het heeft enige tijd op zich laten wachten maar ik ben een beetje ziek geweest. Eerst dacht ik dat het doodgewone verkoudheid was. Siegfried is dan samen met mij naar de dierenarts geweest en die dacht er anders over... kennelhoest. Volgens Ann was het beter om 3 weken niet naar school te gaan om mijn vriendjes niet te besmetten. Ik heb dan maar besloten om Siegfried alleen naar de les te sturen. Hij kon dan alle truckjes thuis aanleren zodat ik niet teveel achterstand zou oplopen.

Zeg mannen, sedert gisteren heb ik ook een meter. Hazel gaat er vanaf nu over waken dat ik netjes opgevoed zal worden. Hazel is erg lief voor mij en ze is niet aan haar proefstuk toe. Thuis heeft ze twee poezen. Dus Lut en Siegfried...jullie zijn gewaarschuwd. Hazel zal streng zijn t.o.v. jullie.



Ik heb mezelf ook nog eens voor de lens geplaatst want kleine bengels worden langzaam groot en sterk.
Ondertussen weg ik al ongeveer 13 kg en meet 43 cm. Mijn donzig vachtje is ook stilaan plaats aan het maken voor een chocoladebruin pelsen frakske.

week 14

Afgelopen donderdag mocht ik weer naar school. Naast een aantal vertrouwde gezichten, waren er ook heel veel nieuwe. Grote, stoere kerels maar ook kleine vinnige viervoetertjes. Op het einde van de les zochten de leraars een paar vrijwilligers voor hun bijscholing van zondag.
Jammer dat we met de familie op stap gaan, dacht ik. Maar achteraf bekeken had ik dat weekend toch wel niet willen missen hoor !
Rikki, de Jack Russel van opa en oma, en Fredje, de Shih Tzu van Joke, waren ook van de partij. Toffe gasten !

Ik heb een nieuw vriendje gemaakt tijdens het weekend...Sil. Wij hebben samen veel met de bal gespeeld.

Joke, het dochtertje van Diane en Marcel is ook een tof meisje. Ze aait mij veel en daar hou ik wel van. Joke kan moeilijk stappen en daardoor zit ze in een stoel met twee grote en twee kleine wielen. Joke is het zonnetje in huis en heel erg lief voor mij.

Zondag zijn we met de ganse familie naar Plopsa Coo geweest. Wat ik daar allemaal gezien heb !

Opa is op zijn 81ste samen met Kaat, Sanne en Boris in de Mega Mindy Flyer geweest. Dat is een hele hoge paal met stoeltjes aan die ronddraaien...die gekke opa toch.

Aan de dansende fonteinen heb ik wel een nat pak over gehouden...maar...geen gezeur, geen getreur, even schudden en mijn pelsje was bijna droog, daarna de zon op mijn bolletje en Jack was opnieuw een kraaknet ventje. Lut en Siegfried hebben, speciaal voor jullie allemaal, foto's gemaakt voor mijn blog. Geniet er maar van...

Jara

Jasoe

Jana

Jari

week 13

Afgelopen maandag heeft de mevrouw met de witte jas mijn laatste spuitje gegeven. Volgens haar weeg ik nu 7 kg. Ann ( die witte madame ) is trouwens een toffe ... van haar krijg ik altijd lekkere snoepjes.
Vandaag, zondag 29 augustus, ben ik er achter gekomen dat er ook een keerzijde aan die medaille zit.


Vanaf het ogenblik dat kleine rakkers, zoals ik, al hun spuitjes hebben gekregen, mogen ze met hun baasje naar de hondenschool.
Tijdens de afgelopen weken is Siegfried een aantal scholen gaan bezoeken. Hij wil er absoluut zeker van zijn dat ik de juiste opleiding krijg. Vandaag was het dus zo ver. Wij met z'n tweeën naar de hondenschool Pavlov te Haasrode.
Als ik uit de auto stapte hoorde ik overal geblaf rond me heen, ik was niet echt op mijn "gemak", moet ik toegeven. Eens we de grote poort binnenstapten zag ik nog van die snotapen, zoals ik en dat gaf me al meer vertrouwen, maar toch... Even later mochten alle puppies op de speelweide. Ik was de enige recruut vandaag en ben maar dicht bij mijn baasje gebleven. Hij zal me wel beschermen...dacht ik.
Ja ja...mis poes... Hij hield een oogje in het zeil maar ik moest mijn plan trekken.

Toen kwam de "meester" het veld op. Ik dacht ... die ik ken precies ... en ja hoor... het was Jan Balliauw .. maar vandaag niet vanuit Moskou.
Jan heeft ons vandaag de methode van de positieve bekrachtiging uitgelegd.
We vlogen er meteen in...eerst trainden we op een brugwoordje.



Op onze "tandem" kozen we voor het woordje "YES". Hé ... I'm a English dog in Belgium ! Ik heb ook moeten zitten, liggen, door een buis lopen, volgen met en zonder leiband, over een brug lopen, ... kortom na 50 min was mijn pijpje uit. Maar volgende week zijn we opnieuw van de partij.

we are a winning team

13 weken - 8,00 kg - 38 cm

week 11

Deze week vierde ik mijn 11ste levensweek. Het voelt wel prettig als ik mezelf ik de spiegel bekijk.
Ja mensen, kleine jongens worden stilaan groot !
Elke morgen ga ik nu met Siegfried een wandelingetje maken in het bos. Ik denk dat hij stilletjes hoopt dat ik daar mijn behoefte zal doen. Maar neen hoor, dit doe ik alleen op vertrouwd terrein.
In het weekend mocht ik bij opa en oma blijven slapen. Lut en Siegfried hadden samen met andere vrienden een verrassingsfeest georganiseerd voor Erika, die 40 is geworden.
Oh ja ... ik weeg nu al 6,30 kilogram en als ik even stil kan blijf staan, meet ik ongeveer 35 cm.
Onze fotograaf was blijkbaar de voorbije week met verlof.
Ik moet nu afsluiten want Siegfried staat klaar om al het gehuurde materiaal terug naar Festarent te brengen en ik mag weer mee ... leuk hé.

mijn eerste werkgever

Het was weer een bewogen week.
Maandag 2 augustus 2010, zal voor altijd in geheugen gegrift staan. Ik ben nog maar 10 weken en ik moet al gaan werken. Stel je voor zeg !
Om 5u30 de bench uit voor een plasje gevolgd door een stevig Engels ontbijt, nog even wat spelen en daarna mag ik voor het eerst mee met de grote gele bestelwagen.
Ik ben benieuwd welke voorwaarden ik uit de brand kan slepen bij mijn werkgever.
Een boterhammendoos, een paar nieuwe speeltjes en maatltijdcheque's staan op mijn verlanglijstje. Als Siegfried met dit niet wil geven...begin ik er gewoon niet aan.
Na een vrij korte onderhandelingsronde zijn we tot een akkoord gekomen. Een mobiele telefoon was blijkbaar net iets teveel gevraagd. Maar ja, mijn pootjes zijn toch te dik voor die kleine knopjes.
En ik moet zeggen...ik amuseer me daar wel.
Al die aandacht van de installateurs krijg die er over de vloer komen...gewoonweg zalig. Er zijn zelfs vrouwen van de klanten die me komen bezoeken en ik heb zelfs al cadeautjes gekregen. Tof hé...

Gisteren, zaterdag dus, mocht ik mee naar Sanne en Boris uit Haaren voor een BBQ. Er waren daar twee zielsverwanten van mij. De een was een bruine Labrador en de andere was een Franse Bulldog van 6 maanden. Ook gene simpele, net als ik. Wij hebben de ganse namiddag liggen ravotten. 's Avonds was ik uitgeteld maar het was wel erg leuk.

Allez ... vandaag moet ik weer op de weegschaal gaan staan. Het resultaat is verbluffend. 5 kilo en 500 gram.
"Flink zo" zegt Lut. Ik moet van haar goed eten om groot en sterk te worden.

foto's voor de oude doos

foto's voor de oude doos

zaterdag 31/07/2010

Deze morgen ben ik op de weegschaal moeten staan. De naald wees 4700 gram aan.

Op 14 juli hebben Ronald en Chris mij voor het laatst gewogen en toen was het 3400 gram.

Gisteren heb ik flink tegen mijn voeten gekregen van Siegfried.

Ik was de mini paardjes van buurman Michel aan het observeren. Toen wou ik dag gaan zeggen tegen die mannen, kroop onder een draad met prikkels op... en dat mocht blijkbaar niet. Ik heb het een aantal keer opnieuw gedaan en dat werd niet in dank afgenomen.

Vandaag ben ik ook al een kijkje gaan nemen. Maar ik ben wel netjes voor de prikkeldraad blijven zitten.

zondag 25/07/2010

Mama heeft me, met tranen in de ogen, verteld dat mijn nieuw baasjes me vandaag komen afhalen.
Ik zal weer nieuwe dingen kunnen ontdekken...leuk...maar ik zal mijn mama wel heel erg missen en zeker die twee stoere kerels Chris en Ronald.
Ik heb mama wel beloofd om haar op de hoogte te houden over mijn levensloop.
Het duurde wel een tijdje eer ik opnieuw vaste voet aan de grond kreeg. Geef mij maar vier snelle pootjes i.p.v.
vier van die zwarte ronde dingen met lucht in.
Uiteindelijk mocht ik uit de wagen en zette ik voor het eerst voet op grond van Meensel-Kiezegem.
Naar mijn mening, maar ik ben nog klein hé, ziet het er wel o.k. uit. Leuke tuin, heel veel kleine bomen in de omgeving met kleine appeltjes en peertjes. Die zullen ook nog moeten groeien, net als ik.
Lut en Siegfried tonen we de woonkamer. Mmm ... ruim genoeg om hier te ravotten.
Hé wat is dat...ik zie daar een kooi op wieltjes staan. Als die twee denken van mij daar in te steken, dan kennen ze mij nog niet.
Ik ben een Border Collie in hart en nieren !
Nadat ik nog mocht spelen in de tuin, hebben ze inderdaad geprobeerd van mij in die kooi op te sluiten.
Ik heb ze daar een serenade gebracht van 50 min maar ik ben moeten stoppen want mijn stembanden leken opeens wel schuurpapier. Zouden Lut en Siegfried ook Borders zijn ? Maar ze zien er wel heel anders uit.